Waarom een therapieknuffel soms meer zegt dan woorden

Soms zie ik hoe iemand een knuffel vasthoudt. Niet zomaar even, maar echt. Alsof daar iets gebeurt wat je niet goed kunt uitleggen.

Ik merk dat er steeds meer aandacht komt voor knuffels als vorm van troost of zelfs als therapie. Je hoort dan ook steeds vaker het woord therapieknuffel voorbij komen, en eigenlijk vind ik dat heel mooi.

Wat een therapieknuffel kan doen

In de psychologie wordt al langer gesproken over hoe mensen zich kunnen hechten aan voorwerpen die veiligheid en nabijheid geven, zoals een dekentje, een knuffel of iets anders wat vertrouwd voelt.

Dat zie ik terug in veel situaties. Bij kinderen die spanning voelen, bij mensen die iemand missen en bij ouderen met dementie die houvast zoeken. Een therapieknuffel kan daarin iets betekenen. Niet als oplossing, maar als iets wat er gewoon is en rust kan brengen.

Waarom vorm en zachtheid zoveel doen

Misschien herken je het wel, dat er knuffels zijn die blijven hangen, al is het van vroeger. Voor mij zat dat vaak in de ogen. Zachte, ronde ogen waar je naar blijft kijken. Net als bij de knuffels uit mijn kindertijd, zoals de Monchhichi die ik vroeger had.

En niet alleen die. Ik had ook zo’n klein popje met precies datzelfde soort ogen.
Daar zat iets in wat me aantrok, ogen die je aandacht vasthouden zoals ze bedoeld zijn.

Misschien zit daar ook wel de kracht. Dat die blik iets bij je oproept. Iets wat je herkent, zelfs jaren later nog.

Of zoals ik laatst iemand uit Japan hoorde zeggen:
“De kracht zit in de onschuldige, vertederende blik die generaties lang harten verovert.” Wat vroeger veilig voelde, voelt dat vaak nog steeds.

Toen we begonnen met het maken van knuffelportretjes hebben we daar bewust voor gekozen, dat het klopt in hoe het eruitziet en in wat het oproept. Die ogen spelen daarin een grotere rol dan je misschien zou denken. Niet als detail, maar als iets waar mensen meteen op reageren.

Dat zie je ook terug in de reacties. De gelijkenis valt op, maar het is iets anders waardoor mensen het blijven vasthouden. Bij onze knuffelportretjes zoeken we die balans. Dat het lijkt op iemand die je liefhebt en tegelijk iets heeft waardoor je het bijna vanzelf naar je toe trekt.

Wat we in de praktijk zien

En dat is wat me misschien nog wel het meest raakt. Die momenten na het uitpakken. Dat iemand de knuffel niet eerst rustig bekijkt, maar hem bijna meteen tegen zich aantrekt. Als een impuls, zonder nadenken.

Alsof het gevoel er al is, nog voordat er woorden komen. Ik geloof dat de kracht in die eenvoud zit.

Waarom dit zo mooi aansluit bij podcast Dooie Boel

De afgelopen tijd zijn we betrokken geraakt bij de podcast Dooie Boel, een prachtig initiatief van Evie Daniels, waarin kinderen hun verhaal vertellen op hun eigen manier.

Wat daar zo mooi aan is, is dat het niet draait om oplossingen, maar om ruimte. En om de luchtigheid om te kunnen zeggen wat er speelt. Daar sluit dit naadloos op aan. Een knuffel hoeft niet iets op te lossen, maar kan wel iets zijn wat je bij je houdt terwijl je ergens doorheen gaat.

Omdat we als mensen soms iets nodig hebben dat verder gaat dan woorden en dat je gewoon kunt vasthouden.

Love never fails.

Liefs,
Liesbeth